ମହାକାଶରେ ଜମିଥିବା ବରଫ ଖଣ୍ଡ ତରଳିବା ପାଇଁ କେତେ ସମୟ ନେଇଥାଏ; ପୃଥିବୀ ତୁଳନାରେ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶୀଘ୍ର ହୁଏ ନା ଅଧିକ ସମୟ ଲାଗିଥାଏ?

ଓଡିଶା ଭାସ୍କର: ମହାକାଶରେ ବରଫର ଆଚରଣ ଆମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା ଦେଖୁଛୁ ତାହାଠାରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଭିନ୍ନ। ପୃଥିବୀରେ, ବରଫ ଧୀରେ ଧୀରେ ତରଳିଯାଏ ଅଧିକ ଉତ୍ତାପରେ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବାଷ୍ପରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ମାତ୍ର ବାହ୍ୟ ମହାକାଶରେ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳୀୟ ଚାପର ଅନୁପସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ବହୁତ ଭିନ୍ନ। ମହାକାଶରେ, ବରଫ ସାଧାରଣତଃ  ତରଳେ ନାହିଁ ବରଂ ଏହା ସିଧାସଳଖ ଗ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସବ୍ଲିମେସନ କୁହାଯାଏ।

ମହାକାଶରେ ବରଫର ଏହି ଭିନ୍ନ ସ୍ଥିତି ପାଇଁ ବାୟୁମଣ୍ଡଳୀୟ ଚାପର ଅନୁପସ୍ଥିତି ହିଁ ଦାୟୀ। ପୃଥିବୀରେ, ବାୟୁ ଚାପ ପାଣିକୁ ତରଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଏ; ଫଳସ୍ୱରୂପ, ବରଫ ବାଷ୍ପରେ ପରିଣତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତରଳିଯାଏ।

ମାତ୍ର ମହାକାଶର ଶୂନ୍ୟସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରାୟ କୌଣସି ଚାପ ନଥାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ବରଫ  ତରଳିବା ଆଗରୁ ଏହା ସିଧା ବାଷ୍ପ ହୋଇଯାଏ। ଅନ୍ଯପଟେ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ବରଫକୁ ଉଷ୍ଣ କରେ, ଏହାର ଅଣୁଗୁଡ଼ିକ ସିଧାସଳଖ ବାଷ୍ପରେ ପରିଣତ ହୁଏ ଏବଂ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଯାଏ। କଠିନରୁ ଗ୍ୟାସକୁ ସିଧା ପରିଣତ ହେବା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସବ୍ଲିମେସନ କୁହାଯାଏ।

ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ ବରଫ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇପାରେ: ଯଦି ପୃଥିବୀର କକ୍ଷପଥରେ ଏକ ଛୋଟ ବରଫ ଖଣ୍ଡ ରଖାଯାଏ ଏବଂ ସିଧାସଳଖ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣର ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ମାତ୍ର କିଛି ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇପାରେ।

ଏହା ଘଟେ କାରଣ ସୌର ବିକିରଣ ସିଧାସଳଖ ବରଫ ଅଣୁଗୁଡ଼ିକୁ ଉତ୍ତପ୍ତ କରେ। ତାପମାତ୍ରାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା କିମ୍ବା ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଧୀର କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ନଥିବାରୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଶକ୍ତି ଉତ୍ତପ୍ତକରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ମାଧ୍ୟମରେ ବରଫକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବାଷ୍ପରେ ପରିଣତ କରେ।

ବରଫ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିପାରେ: ଆଲୋକର ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ, ଠିକ୍ ବିପରୀତ ପ୍ରଭାବ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ। ଗଭୀର ମହାକାଶରେ କିମ୍ବା କୌଣସି ଗ୍ରହର ଛାଇ ମଧ୍ୟରେ  ତାପମାତ୍ରା ପ୍ରାୟ -270 ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହ୍ରାସ ପାଇପାରେ।

ଏତେ କମ ତାପମାତ୍ରାରେ, ବରଫ ପ୍ରାୟ କୌଣସି ତାପଜ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରେ ନାହିଁ। ଏହା ବ୍ୟତୀତ, ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ତାପ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବାୟୁ ଉପସ୍ଥିତ ନଥିବାରୁ, ବରଫ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ କିମ୍ବା କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜମାଟ ବାନ୍ଧି ରହିପାରେ।